ტროტუარი - დაკარგული ტერიტორია

ერთ მშვენიერ დილასაც ზანდუკელის და ბარნოვის კუთხეში მაგარი ხმაური დამხვდა. ხმაურტან ერტად ერტი ცჰემი ახლობელი, რომელიც ყველაზე მეტს ხმაურობდა და საერთოდაც, ერთადერთი ეგ ხმაურობდა იმიტომ, რომ იქ სხვა არავინ იყო მისი ბასეტის გარდა. ძაღლი არ ყეფდა. ნუ, "სამასაბოი", მივედი და ვეკითხები რა ხდება და რამე-რუმე, და საერთოდ ეს ვისი ძაღლია, ბავშვი რა უყავი-მეთქი. ხოდა, მაგიტომაც ვყვირი და ვიგინები, აბა შენ მართლა გიჟი ხო არ გგონივარო. და დაიწყო: სანდრიკ, ხო იცი, ყოველ დილით გამოვდივარ გარეთ და დავდივარ, უბრალოდ რა... ხოდა რაც ცოლი მოვიყვანე მე და ცოლი დავდიოდით... მერე ბავშვი შეგვეძინა და თავისთავად მე და ის... მაგრამ ვეღარ გამომყავს სასეირნოდ. ტროტუარზე მანქანები ისეა გაჩერებული ფანჯრებში აქვთ შეყოფილი ცხვირები; ქუჩაზე, თავისთავად, მაგისთვის არის საერთოდაც, ხოდა არც მე ვარ ტარზანი და არც ჩემი შვილი ხიდან ხეზე რო ვიხტუნაოთ, სხვანაირად კი არ გამოდის - გზაზე მეშინია ვინმე გამოსირებულმა არ გვხიოს. მოკლედ, გადავწყვიტე, სანამ საკაიფოდ არ აიდგამს ფეხს დილაობით გარეთ აღარ გამოვიყვან - არ ეტევა რა ეს "კალიასკა" (ნუ, ეტლი რა) არსად, რა. და ეს ძაღლი? ეს ძაღლი, ეხლა დავითრიე, რამდენიმე კვირაა... გვალია გახსოვს?... სკოლაში რო დაყავდა ის დებილი "ჩერჩილი", იმის შვილია... თუ შვილიშვილი... მოკლედ, სერიოზულად გეუბნები, დავითრიე იმიტო რო დილით სასეირნოდ რო გამოვიდოდი მარტო არ ვყოფილიყავი... ამ ჩემ ახლობელს ნერვებთან დაკავშირებული პრობლემები სკოლაშიც ჰქონდა და დღესაც რაღაც ტრანკვილიზატორებს სვამს, ფსიქოლოგთან დადის და ეგეთი ამბები - ცდილობს თავი აკონტროლოს. ხოდა ძაღლიც იმ ფსიქოლოგის ჩაწვეთებულია. იმ დილით, თურმე მის ძაღლს ვირაცის ფანჯრებს და მანქანს შორის არსებულ 30 სანტიმეტრიან მონაკვეთში მოუჯვამს, სახლის და მანქანის პატრონს (ერთი და იგივე სუბიექტი) ეს ყველაფერი დაუნახავს და გამოცვენილა და აუტეხავს ერთი ამბავი. ამან კი ჩართო თავისი ტანტრა თუ რაღაც ეგეთი აღმოსავლური "თავკონტროლი" და მშვიდად ცდილობდა აეხსნა ყველაფერი. ერთი ატჟერ მაინც ავუხსენი ჩემი მდგომარეობა - მეთქი, ბავშვს ვერ ვასეირნებ და ჯანდაბას, კაი, მაგრამ ეხლა რა გინდათ რო ძაღლიც აღარ ვასეირნო? ის მეუბნება, ბავშვს ქუჩასი რა უნდა, წადი პარკში ჩაიყვანეო. მე კი ვეუბნები, პარკამდე ხო უნდა მივიდე-მეთქი. აბა მე რა ვქნა, მანქანა სად წავიყვანოო? მე კი ვუთხარი, კაი, მაშინ მეორე შვილს აღარ გავაკეთებ და ამ პირველზეც ბოდიში და ძღლზე ხო საერთოდ, სახლში რო მივალ დავკლავ-მეთქი... და არ დამიწყო რას მეკაიფები ამხელა კაცი ვარო, ისა ვარო, ესა ვარო... ხოდა, დავიკიდე და წამოვედი. მარა ბოლომდე ვერ გავქაჩე და აი აქ (ბაროვის და ზანდუკელის კუთხეში) ამომასხა და დავიწყე გინება... მარა, მაინც კარგია რო იმასთან თავი მოვთოკე... იმ დღის მერე, ვაკვირდები როგორ აყენია მანქანები ტროტუარებზე და ზუსტად ისე აყენია, როგორც ჩემი ახლობელი ამბობდა. ხოდა, აწი, ალბათ, ჯობს მეც ვიფიქრო მინდა თუ არა მეორე შვილი. აბა, რათ მინდა შვილი თუ ვერ ვასეირნე, მართლა ტარზანი ხო არ ვარ ხიდან ხეზე ვიხტუნაო?!